ترانه تو
ترانه تو – مِهر استادی، بانوی ادب زهر خسروانی
🎵 یک هدیهٔ متفاوت... به آنهایی که دوستشان دارید بدهید.⚘❤🍀
نمونه یک
نمونه دو
متن ترانه
ترانه تو – مِهر استادی، بانوی ادب زهر خسروانی
«ترانهی تو»... تقدیم میکند...
به پاس مهر استادی… که شعر را به دل ما نزدیکتر کرد... "استاد زهره… خسروانی"...
ما آمدیم از کوچه های خسته ی شهر، با چند بیت شعر و هزاران حرف دل، تو رو به روی ما نشستی، آرام و گرم، و باز شد پنجره ای رو به غزل.
گفتی که شعر، فقط کلمه نیست، گاهی صدای زندگی در واژه هاست، گاهی میان یک غزل، گم کرده ایم آن خویشتن را که هنوز در ماست.
تو صبر کردی، تا واژه ها جان بگیرند، تا چشم های ما راه خواندن را ببینند.
دست مهر تو را میگیریم، تا برسیم به شهر عشق، با هر غزل، با هر ترانه، با هر تپش، با هر دل شوق.
سپاس که همراه ما ماندی، در راه پر پیچ شعر و نور، سپاس که با صبر نگاهت، کردی دل ما را پر از سرور.
از مولانا… آن جان بیپایان عشق،
از حافظ و آیینههای راز او،
از سعدی و حکمت شیرین سخن،
از عطار و آن راه پرواز او،
خواندی برای ما، ولی چیزی فراتر از آنچه در دفتر نوشته میشود، هر بیت، وقتی از زبانت جان گرفت، در جان ما آرام ریشه میدواند.
تو یاد مان دادی که پشت هر نشانه، گاهی جهانی پنهان شده است در میانه.
دست مهر تو را میگیریم، تا برسیم به شهر عشق، با هر غزل، با هر ترانه، با هر تپش، با هر دل شوق.
سپاس که همراه ما ماندی، در راه پر پیچ شعر و نور، سپاس که با صبر نگاهت، کردی دل ما را پر از سرور.
«پردهی راز» را که خواندیم، راز آدمها به چشم ما نشست، «از بود تا نمود» آموختیم، هر نشانه، قصه ای دیگر نوشت.
اما کتاب اصلی تو، ای استاد، همان دل صبور و مهربان توست، همان که هر که پای شعر و تفسیر تو نشست، فهمید هنوز راه فردا باز است.
گاهی برای نوجوانی، هدیه ای از جنس محبت، گاهی برای کودکی، یک واژهی گرم تشویق...
شاید همان یک جمله، همان لبخند ساده، در قلب یک انسان سال ها بماند.
چه خوب که شعر، از دفتر و دیوان جدا شد، کنار ما نشست، کنار خنده ها، کنار سفر به "موزه غار" کنار «مست عشق»، کنار خاطره هایی که با هم ساختیم.
و ما فهمیدیم کارگاه شعر و تفسیر، فقط جای خواندن شعر نیست؛ گاهی جاییست برای دو باره پیدا کردن خویش.
دست مهر تو را میگیریم، تا برسیم به شهر عشق، با هر غزل، با هر ترانه، با هر تپش، با هر دل شوق.
سپاس که همراه ما ماندی، سپاس که صبوری کردی، سپاس که در راه شعر و معنا، یک گوشه از نور خودت بخشیدی.
سپاس، استاد... برای صبرت، برای مهرت، برای همراهی ات...
سپاس که ما را به شهر عشق بردی، با یک غزل، با یک لبخند، با یک نگاه آشنا...
ما هر کجا که شعر بخانیم، یاد تو با ما میماند، هر جا که از عشق بگوییم، نام تو در دل میماند.
سپاس... به پاس هر آن چه به ما آموختی...
استاد زهره خسروانی...
شعر… با نفس تو در دل ما ماندگار شد.
عبدالرضا صداقت نیا##
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
«ترانهی تو»...
تقدیم میکند...
به بانویی که در… "شهر عشق" را به روی محلهی ما گشود...
استاد زهره خسروانی...
از آن زمان که واژه، در دل، راه گشود
شعر آمد و پنجره ای رو به معنا گشود
در کارگاه شعر و تفسیر، آرام و صبور
هر واژه میرسد به معنایی تازه و دور
از مولانا و حافظ و سعدی و عطار
می آموزیم عشق را، از زبان روزگار
ما را ببر به شهر عشق
ای هم نفس شعر و دانایی
با حوصله، با مهر، با لبخند
با دست گرم راهنمایی
ما را ببر به شهر عشق
آنجا که دل، به شعر میرسد
هر شاگردی کنار تو
راه خودش را باز مییابد
از «پردهی راز» تا «بود و نمود»
هر نشانه، دری به سوی معنا بود
پرنده و رنگ و گل و آسمان
هر کدام نشانه ای از جهان
در خانش تو، واژهها جان میگیرند
حتی سکوت بیت ها حرف میزنند
ما را ببر به شهر عشق
ای هم نفس شعر و دانایی
با حوصله، با مهر، با لبخند
با دست گرم راهنمایی
ما را ببر به شهر عشق
آنجا که دل، به شعر میرسد
هر شاگردی کنار تو
راه خودش را باز مییابد
سال هاست، با شعر مانده ای
با شوق یاد دادن، کنار ما نشستی
نه برای نام و نه از سر تکلیف
هر بار چراغی روشن کرده ای در دل ما
صبر در نگاه تو، خانه کرده است
مهر تو سهم هر دل خسته است
لبخند تو، شروع دو بارهی ما است
وقتی که راه، کمی سخت و بسته است
گاهی سفر، "غار موزه ای" در پیش
گاهی سینما، «مست عشق» در کنار هم
شعر فقط در کتاب ها نماند
با زندگی نشست، با خنده های ما
برای جوانی، هدیه ای از مهر
برای کودک، تشویقی از جنس امید
تو میدانی که یک کلمه ی مهر
گاهی سر نوشت یک دل را عوض میکند
سفر کردم به هر شهری دویدم
چو شهر عشق، من شهری ندیدم
و ما هنوز در جستجوی آن شهریم
در کوچه های شعر و معنا میرویم
با هر غزل، با هر حکایت
کمی به خود نزدیکتر میشویم
ما را ببر به شهر عشق
ای هم نفس شعر و دانایی
با حوصله، با مهر، با لبخند
با دست گرم راهنمایی
ما را ببر به شهر عشق
آنجا که دل، به شعر میرسد
هر شاگرد کنار تو
راه خودش را باز مییابد
شهر عشق... شهر شعر و روشنایی...
به پاس سال ها همراهی،
به حرمت آن مهر بیپایان،
بانوی ادب، زهره خسروانی...
نامت بماند، در دل اهل دل همیشه جاویدان…
عبدالرضا صداقت نیا##
به پاس مهر استادی… که شعر را به دل ما نزدیکتر کرد... "استاد زهره… خسروانی"...
ما آمدیم از کوچه های خسته ی شهر، با چند بیت شعر و هزاران حرف دل، تو رو به روی ما نشستی، آرام و گرم، و باز شد پنجره ای رو به غزل.
گفتی که شعر، فقط کلمه نیست، گاهی صدای زندگی در واژه هاست، گاهی میان یک غزل، گم کرده ایم آن خویشتن را که هنوز در ماست.
تو صبر کردی، تا واژه ها جان بگیرند، تا چشم های ما راه خواندن را ببینند.
دست مهر تو را میگیریم، تا برسیم به شهر عشق، با هر غزل، با هر ترانه، با هر تپش، با هر دل شوق.
سپاس که همراه ما ماندی، در راه پر پیچ شعر و نور، سپاس که با صبر نگاهت، کردی دل ما را پر از سرور.
از مولانا… آن جان بیپایان عشق،
از حافظ و آیینههای راز او،
از سعدی و حکمت شیرین سخن،
از عطار و آن راه پرواز او،
خواندی برای ما، ولی چیزی فراتر از آنچه در دفتر نوشته میشود، هر بیت، وقتی از زبانت جان گرفت، در جان ما آرام ریشه میدواند.
تو یاد مان دادی که پشت هر نشانه، گاهی جهانی پنهان شده است در میانه.
دست مهر تو را میگیریم، تا برسیم به شهر عشق، با هر غزل، با هر ترانه، با هر تپش، با هر دل شوق.
سپاس که همراه ما ماندی، در راه پر پیچ شعر و نور، سپاس که با صبر نگاهت، کردی دل ما را پر از سرور.
«پردهی راز» را که خواندیم، راز آدمها به چشم ما نشست، «از بود تا نمود» آموختیم، هر نشانه، قصه ای دیگر نوشت.
اما کتاب اصلی تو، ای استاد، همان دل صبور و مهربان توست، همان که هر که پای شعر و تفسیر تو نشست، فهمید هنوز راه فردا باز است.
گاهی برای نوجوانی، هدیه ای از جنس محبت، گاهی برای کودکی، یک واژهی گرم تشویق...
شاید همان یک جمله، همان لبخند ساده، در قلب یک انسان سال ها بماند.
چه خوب که شعر، از دفتر و دیوان جدا شد، کنار ما نشست، کنار خنده ها، کنار سفر به "موزه غار" کنار «مست عشق»، کنار خاطره هایی که با هم ساختیم.
و ما فهمیدیم کارگاه شعر و تفسیر، فقط جای خواندن شعر نیست؛ گاهی جاییست برای دو باره پیدا کردن خویش.
دست مهر تو را میگیریم، تا برسیم به شهر عشق، با هر غزل، با هر ترانه، با هر تپش، با هر دل شوق.
سپاس که همراه ما ماندی، سپاس که صبوری کردی، سپاس که در راه شعر و معنا، یک گوشه از نور خودت بخشیدی.
سپاس، استاد... برای صبرت، برای مهرت، برای همراهی ات...
سپاس که ما را به شهر عشق بردی، با یک غزل، با یک لبخند، با یک نگاه آشنا...
ما هر کجا که شعر بخانیم، یاد تو با ما میماند، هر جا که از عشق بگوییم، نام تو در دل میماند.
سپاس... به پاس هر آن چه به ما آموختی...
استاد زهره خسروانی...
شعر… با نفس تو در دل ما ماندگار شد.
عبدالرضا صداقت نیا##
🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹
«ترانهی تو»...
تقدیم میکند...
به بانویی که در… "شهر عشق" را به روی محلهی ما گشود...
استاد زهره خسروانی...
از آن زمان که واژه، در دل، راه گشود
شعر آمد و پنجره ای رو به معنا گشود
در کارگاه شعر و تفسیر، آرام و صبور
هر واژه میرسد به معنایی تازه و دور
از مولانا و حافظ و سعدی و عطار
می آموزیم عشق را، از زبان روزگار
ما را ببر به شهر عشق
ای هم نفس شعر و دانایی
با حوصله، با مهر، با لبخند
با دست گرم راهنمایی
ما را ببر به شهر عشق
آنجا که دل، به شعر میرسد
هر شاگردی کنار تو
راه خودش را باز مییابد
از «پردهی راز» تا «بود و نمود»
هر نشانه، دری به سوی معنا بود
پرنده و رنگ و گل و آسمان
هر کدام نشانه ای از جهان
در خانش تو، واژهها جان میگیرند
حتی سکوت بیت ها حرف میزنند
ما را ببر به شهر عشق
ای هم نفس شعر و دانایی
با حوصله، با مهر، با لبخند
با دست گرم راهنمایی
ما را ببر به شهر عشق
آنجا که دل، به شعر میرسد
هر شاگردی کنار تو
راه خودش را باز مییابد
سال هاست، با شعر مانده ای
با شوق یاد دادن، کنار ما نشستی
نه برای نام و نه از سر تکلیف
هر بار چراغی روشن کرده ای در دل ما
صبر در نگاه تو، خانه کرده است
مهر تو سهم هر دل خسته است
لبخند تو، شروع دو بارهی ما است
وقتی که راه، کمی سخت و بسته است
گاهی سفر، "غار موزه ای" در پیش
گاهی سینما، «مست عشق» در کنار هم
شعر فقط در کتاب ها نماند
با زندگی نشست، با خنده های ما
برای جوانی، هدیه ای از مهر
برای کودک، تشویقی از جنس امید
تو میدانی که یک کلمه ی مهر
گاهی سر نوشت یک دل را عوض میکند
سفر کردم به هر شهری دویدم
چو شهر عشق، من شهری ندیدم
و ما هنوز در جستجوی آن شهریم
در کوچه های شعر و معنا میرویم
با هر غزل، با هر حکایت
کمی به خود نزدیکتر میشویم
ما را ببر به شهر عشق
ای هم نفس شعر و دانایی
با حوصله، با مهر، با لبخند
با دست گرم راهنمایی
ما را ببر به شهر عشق
آنجا که دل، به شعر میرسد
هر شاگرد کنار تو
راه خودش را باز مییابد
شهر عشق... شهر شعر و روشنایی...
به پاس سال ها همراهی،
به حرمت آن مهر بیپایان،
بانوی ادب، زهره خسروانی...
نامت بماند، در دل اهل دل همیشه جاویدان…
عبدالرضا صداقت نیا##
برای عزیزتان یک ترانهٔ خاص سفارش دهید؛ ترانهای که فقط برای او ساخته میشود.
جهت سفارش ترانه از طریق شبکه های اجتماعی زیر و یا شماره تماس ۰۹۰۲۹۴۲۷۹۵۲ تماس بگیرید.
